30 Aralık 2011 Cuma

Ankaraya gidiyorum:)

Nasıl heyecan yaptım belli değil gerçekten, Ankaraya gidiyorum!!
Yanlızca haftasonu için, ama bu bile beni mutlulukdan uçuruyor!!
Yılbaşı gecesi, geçen seneki gibi Onurlarda olacağız, fakat bu sefer bize katılan kişi çok, şöyleki..
Acar ailesi..3 kişi
Ergen ailesi..4 kişi
Alp ailesi...3 kişi
Biz..2 kişi
ve ev sahipleri 4 kişi
Sanırım yeterince kalabalık:)
Minimiklere hediyeler alındı, çekiliş için ayrı ayrı hediyelerimizi aldık kocacığımla,
Geriye kalan tek şey Bolu yolunun açık olması:))
Annanemide görmeye gidicem en çokda onun için heyecanlıyım:)
Çook ama çooook özledim nanacığımı..burnumda tütüyor!
Yeni yıl dileklerime gelinceeee
Bu sene umarım bizim için çok huzurlu bol sağlıklı ve çoğalarak geçer:)
Bütün ailem için güzelliklerin yılı olsun istiyorum, çok ama çok istiyorum.
Sevgiiilerr veee Mutluu Yılllaarr

26 Aralık 2011 Pazartesi

Yeni Yıldan ne İstiyorum

Neler istemiyorumki....
Öncelikle çocuk sahibi olmak istiyorum
Sonrasında Ankaraya geri dönmek istiyorum
Sosyal sitatüme geri dönmek istiyorum
İşimi öğrencilerimi geri istityorum
Varoşdan kurtulmak istiyorum
Ailemi arkadaşlarımı sokağımı bakkalımı bile geri istiyorum
Arabamı kullanmak istiyorum
Kazandığım paranın herşeye yetmesini istiyorum
İki çift laf edecek insanlarla beraber olmak istiyorum
Huzur içinde tv seyretmek istiyorum
Kocamı daha çok sevmek saymak istiyorum
İçimdeki bunaltının çıkıp gitmesini istiyorum
Hayat bana gülsün bende hayata güleyim istiyorum
Ağlarken gülerken dururken annemin yanında olmak istiyorum
Yeni yıl biliyorum senden çok şey istiyorum
Ama inanki hepsinin kıymetini bileceğim
Hiçbirini bozmayacağım
Yeterki sen olur de..

19 Aralık 2011 Pazartesi

Nasıl yani?

Cumartesi sabahı itibariyle aşılama veya tüp bebek hariç anne-baba olmamızın zor olduğunu öğrenmiş bulunmaktayız.
Biraz ağladım, biraz korktum, çokca üzüldüm, azcık depresif oldum, ama en çokda hiç ama hiç bulaşmak istemediğim bir yola giriş yapmak zorunda olduğumu idrak ettirildiğim için içim burkuldu, düğüm düğüm oldu, korktum..hemde öyle çok korktum ki....
Nedenmi korktum..
Deneyip deneyip elde var sıfır olmaktan...
O ortama gidip gelmekten..
Başkalarını görüp şükretsemmi üzülsemmi ağlasammı sevinsemmi bilememekten çok ama çok korktum!!!

Ama yapıcak birşey yok, tıpış tıpış gidicem..tıpış tıpış buraya işe geldiğim gibi..

Nedenmi rahatsızım...
Sevgili eşim birtanecik kocamın yapmasını istediklerimi beklediklerimi yapmamasından rahatsızım
Ne mi bunlar?
Bunları söylemek istemiyorum zira şu anda kelime kelime kafamın içinden geçiyor, istemiyorum çünkü söylersem kendime söylemiş olucam, söylersem dayanamayıp ona da söyleyeceğim, söylersem bunların eksik olduğunu kabullenmiş olucam..
Belki yanlış düşünüyorum diye ağzımdan çıksınlar istemiyorum, belki beklediğim tutum tavır gelir diye..
ooffff ki ne offf.

7 Aralık 2011 Çarşamba

ve ROMA!!

Kimseler kusura bakmasın, ben iki gün sonra Romadayım!!.
Heyecan yapmadım ama sanki yaklaştıkça bi kıpırtı olucak, bavul yapacağım zaman anlarım sanırım..
Özlemiştim kızkıza takılmayı...
Bol resimli ve alışverişli bir tatil diliyorum kendime:)))

1 Aralık 2011 Perşembe

Napiiimmm

Herşey çok güzel başlamıştı, beni ne kadar çok beğendiğinden bahsetti, okul bünyesinde görmek istediğini söyledi, üstüne kadro yok dedi, sonra teşekkür etti tanışmış olduk dedi, bende eh dedim çıktım gittim. Hepsi bundan ibaret..Hiç üzülmedim renk vermedim mırlamadım ama taaaki Sankir beni arayınca telimi açamadım, hiç konuşmak istemedim onunla, yetinmedi bir kere de akşam aradı, artık açmamazlık yapamadım, mecbur aldım teli elime, azcık anlattım, üzülmüyosun dimi deyince ben bi kötü oldum, yutkunamıyorum, konuşmak bu kadarmı zor, kapatsaya telide doya doya ağlasam.....
nitekim
telefonu kapattık
ağladım ağladım ağladım...
ewet umudum yoktu ama çok istiyordum..gerçekten..

Şu anda çok buruğum, hayatta istediğim yerde olamamak beni üzüyor, hatta bazen içim içimi yiyor, ankarayı özlüyorum arıyorum, ama etrafıma her bakışımda İstanbulla karşılaşıyorum.