23 Mayıs 2011 Pazartesi

ÇARE

Yok tamam sorun kesin bende...Bir sıkıntım var ama çözemiyorum..İnsan devamlı mutsuz olurmu? İçinde bi isteksizlik olurmu?Bütün bunlar İşimi sevmedim diyemi?İstanbul yüzündenmi?Yok ben çok zorlanıyorum..Gerçekten çok zorlanıyorum...Bir an geliyor, dayanamıyorum iki saniye daha tahammülüm yok, bir an geliyor geriye at unut bunu diyorum..Herşekilde çok zorlanıyorum, mutlu değilim..Böyle söylemektende korkuyorum, allah başıma kötü bişey verir diye..ama içimden geçen hissettiğim bu...Eski yaşantımı özledim..arkadaşlarımı, saçmasapan diyaloglarımızı, öyle sıkılmayı bile özledim, burda bi daralıyorum ben, bi yanlızlıkdan bunalıyorum, çevresizlik, ilgisizlik, amaçsızlık, yapamıyorum..Eşimi sevgilimi seviyorum, evimi çok seviyorum ama yetmiyor, yetmiyor, yetmiyor,
parama bakarım mantığı asla yanımda değil, hayatımın hiç bir evresinde olmadı, allahda oldurmasın...bi yandan mecburiyet hissi, bi yandan çaresizlik, bekliyorum değişirmi, sevimli olurmu diye, bekliyorum, bir an geliyor bir saniye duramıcam, gelip geçici yaşıyorum o anı, şimdilik...
kalırsa diye korkuyorum, değil yazmak düşünmek bile istemiyorum..
hastamıyım ben? gerçekten dediği gibi hepmi negatifim ..hepmi mutsuzum.nedir? sorun bende de..neden bende..istemiyorum..mutlu olmak, mutluluğu hissetmek istiyorum, öyleydim..en azından şu halimden daha mutluymuşum...

Hiç yorum yok: