27 Nisan 2011 Çarşamba

vahh vahh vaaaah

insan herseyden mi sikilir , nefret eder? nedir bendeki bu depresif durum?? hep mi boyleydim? yenimi boyle oldum? boylemi devam edicem?? is is dedim durdum, oldu sonunda iyide parasi hatta butun olanaklari, gel gorkii insanlar acayip kayitsiz, samimiyetsiz, gercek degil yani, yada bana oyle geliyor, bide tabii, tum omurum okuyarak arastirarak gecmis, geldim burda mal mal fotokopi diolar, sunu duyuralim bunu bilmem napalimm, onceleri acayip sinirleniyodum, zoruma gidiyordu, simdi sanki biraz alisir gibi oldum ama bundan da cok rahatsizim, zira kasarlanma dedikleri bu olsa gerek,
32 yasindayim turkiyenin en iyi universitesinden 3 tane diplomam var, ilim ifran gibi betimlemeri severim o yuzden okudum durdum zaten, ama cok uzgunumki hic ama hic bisey olamadim.
simdi simdi bi sorgulama basladi....
ewet evlendim ve kendi istegimle buraya geldim, bir nebze olsun beklentim vardi elbette,
mesela is, bulurum sandim, yaparim sandim, olmadi olmadi olmadi, qualification denen sey hep yuksek geldi...yada is yerleri acayip uzak,
ewet evimi esimi seviyorum, ama son iki haftadir, sigir gibi yasiyorum, hic konusmuyoruz, hic bisey...
bende ise girince oldu bu...
meger ben evde otuturken daha mutluymusum...
sanmistimki bi cevrem olur arkadaslarim olur nefes alabilirim..
yok ama oyle olmadi hemde hic oyle olmadi...
yanlizca bumu?
samimiyetsizlik heryerde..
en yakinda kol geziyo..

dayanamicam ben..yapamicam burda boyle barinmaya calismaya...sifir sifir sifir...herseymi para? herseymi kic yalama?insan bilgi gorgu adet orf hepsi corba olmus yok olmus fazlalaasmis

kimseyle konusmadan paylasmaddan insan ne kadar dayanabilir? dostluk olmadan arkadaslik olmadan insan mutlu olabilirmi? kocamla bile konusamaz oldum..olduk..iki kelime etmeye kimsenin mecali istegi hicbiseyi yok, icimde bi mutsuzluk..
yk arkadas kesin olan ben bu istanbulu hiiiiicc ama hiiicc sevemedim!!!sevemicemm!!!ve bu hic degismeyecek!!!yuva dedikleri nerde olmak istersen orasiymiss, ben nerde olmak istedigimi bilmiyorum , burda olmak bulunmak hic istemiyorum , yani dusunuyorum, 10 sene gecmis ben 42 yasindayim ve burdayim, biiiirrrr allaahimmmm,
sikayet etmek kotu..bunu bulamamakdan korkmak bin kat daha kotu..bu sebeple durmak, boyun egmek, en kotusu